Stationsstraat 27. Plek van schilders sinds 1890

‘Je gaat het pas zien als je hebt doorhebt’. Deze veel geciteerde uitspraak van Johan Cruijff zou ook met een kleine betekenisverschuiving van toepassing kunnen zijn op het pand Stationsstraat 27. Hoe vaak hebben we niet bij deze woning annex winkel even moeten stilstaan om ander verkeer voorrang te geven, alvorens onze weg over de Stationsstraat te vervolgen? En hoe vaak hebben we de moeite genomen om dit pand eens goed te bekijken?

Misschien gaan we het pas zien wanneer we doorhebben dat het verdwijnt. Ja, verdwijnt. Want er schijnen plannen te zijn om dit gebouw af te breken en te vervangen door iets nieuws. Want zo gaat het en zo is het altijd gegaan. Het zal wel weer een appartementencomplex worden want mensen moeten kunnen wonen. En ook dat is waar. En wanneer je verder wilt in het leven en je kunt iets beuren voor wat je bezit, dan moet je dat doen. Allemaal begrijpelijk en ik zou het vast ook doen.

Nostalgisch getob

En toch word ik er een beetje nostalgisch van. Dat is een kwalijke zaak, want we moeten niet omkijken maar vooruitkijken. Ik ben bang dat er iets voor terugkomt dat weer net iets te groot is, te massaal. Eén verdieping te hoog waardoor de omgeving lijkt te krimpen en de voormalige smederij van Van Beek eigenlijk te klein is om te handhaven. Dat is dan geen gezicht meer.

Maar na dit getob ga ik toch maar weer eens omkijken. Dat is uiteindelijk ook wat deze website beoogt.

Wat is dit voor een pand en hoe lang staat het er? In heel kort bestek loop ik de geschiedenis van deze plek even na, vooruitlopend op een uitgebreider verhaal op een ander moment.

Rond 1886 begon het oude Ermelo uitbreidingsneigingen te vertonen. En wel in westelijke richting. De gemeente bouwde er – een stukje buiten het dorp – de gemeentekamer, een bijkantoortje van het gemeentehuis in Nunspeet. Kort daarna volgde de bouw van een brandspuithuisje met twee schuurtjes. Beide gebouwen zijn er nog, de modezaak Nienke in Ermelo en de daarachter staande schuur.

De voormalige gemeentekamer of- secretarie met aangebouwd VVV-kantoor in de jaren zestig.

Uitbreiding langs de Stationsstraat

De zaak in oorspronkelijk toestand, nog zonder bovenverdieping. Voor zijn pand staat de ondernemer.

Dat zette een trend. In 1888 of 1889 kochten de schoenmaker Wouter Zoet en de schilder Jaspert (ook wel Jasper) Braamburg van de diaconie een lapje bouwland aan de Stationsstraat.

Het lag tussen de Torenlaan (Lieksteeg) en het dorpswegje dat later de naam Van Beekweg zou krijgen. Beiden bouwden een huis op het perceel, Zoet op de punt tussen de wegen, Braamburg nabij het dorpswegje.

Schilder van huis uit

Braamburg, afkomstig uit Putten, was schilder en begon vanuit zijn huis dit beroep uit te oefenen. Dat ging kennelijk goed, want met enige regelmaat moest er wat bijgebouwd of anderszins vergroot worden. Voor het eerst gebeurde dat in 1902. Op de foto hiernaast is mooi te zien dat de woning er een verdieping bij heeft gekregen.
Braamburg was behalve schilder ook actief als koper en verkoper van allerhande percelen grond en dat zal hem ook wel wat hebben opgeleverd. Verder genoot hij ook grote bekendheid, lokaal en vast ook wel daarbuiten, als actief lid van de Schietvereniging Piet Cronjé die flink aan de weg timmerde.

De ondernemer was nogal wat tijd kwijt aan poseren.

Jaspert zal op zijn oude dag zijn zaak hebben overgedaan aan zijn zoon Jan. Deze Jan had geen zonen. Hij stierf in 1952 en zijn weduwe heeft vanwege het ontbreken van opvolgers eind 1954 de zaak overgedaan aan de heer Bagnay. Na het overlijden van Bagnay werd de zaak voortgezet door het schildersbedrijf Geurt Jansen.

In de winkel werd men geholpen door het echtpaar Wim Heining en Jolande Jansen die later (en tot voor kort) het schildersbedrijf hebben voortgezet. De winkel is nu al jaren het domein van Astrid en Geurt Jansen, de laatste is de derde generatie van deze familie die zich in 1927 in Ermelo als schilders vestigden. Op dit moment (januari 2023) is men bezig de zaak te verhuizen naar het pand van de voormalige Rabobank. Tot zover in een notendop het verhaal over zo’n 133 jaar geschiedenis.

Overigens moet er in een voormalige buitenmuur van het pand nog een ‘eerste steen’ zitten. Ik hoop maar dat deze bij de sloop wordt gered.

Vooraanzicht 2023

Tekst, verantw. afbeeldingen en bronnen